Jeudi, le 13 octobre, le jour où nous avons dû nous lever très tôt pour nous rendre à Bruxelles. Nous avons commencé par le trajet en bus jusqu’à Genk, pour y prendre le train direct pour Bruxelles. Après une petite promenade et un trajet en métro, nous sommes arrivés à l’ expo “le petit prince”, où une voix française nous a guidés au moyen d’écouteurs. C’est une expo magnifiquement décorée où l’on est plongé dans la vie du petit prince et de l’écrivain. Après la visite, il était temps de manger un sandwich bien mérité ! Pour cela, nous avions évidemment besoin de notre sac à dos (que Matthias avait bien sûr perdu dans les casiers. Heureusement, nous avons pu le retrouver).
Na het bezoekje aan de expo zijn we in de voetsporen van de vluchtelingen getreden.
Het was koud, het regende. Het slechte weer kwam ons tegemoet toen we wandelden door de straten van Brussel. Wetende dat vluchtelingen buiten slapen en dat ik in mijn warm bed kan gaan liggen als ik thuis ben is oneerlijk. De wandeling opende mijn ogen. Het is vreselijk dat alleenstaande mannen op straat moeten leven. Nu moeten er ook gezinnen, baby’s en zelfs zwangere vrouwen op straat wonen. Het leven is daadwerkelijk brutaal.
Ik kon me niet inbeelden dat mijn visie zo veranderd kon worden door een wandeling in Brussel. Met onze klas volgden wij het traject van asielzoekers. We zagen alle stadia waar de vluchtelingen door moesten. Elke ochtend om 8.30 u. zorgen dat men binnen geraakte voor papieren. Eindelijk heb je de papieren, je krijgt een glimpje hoop. Er wordt je onderdak beloofd maar die belofte verdween. Vreselijk. Verschrikkelijk dat er honderdvijfentwintig mensen geen onderdak hebben. Met papieren in hun handen dwalen ze rond op straat niet wetende wat zal komen. Ze hebben geen onderdak, ze leven in de kou, ze slapen op karton onder de sterrenhemel. Deze mensen hebben alleen elkaar, alleen de liefde onderling die hun kan troosten.
Waarom? Waarom onderneemt de overheid geen actie? Het nieuws toont zoveel foto’s, zoveel artikels maar dat is niet genoeg om de overheid te laten inzien dat er dringend actie ondernomen moet worden. Mijn respect is groot voor de mensen en de organisaties die er alles aan doen om de asielzoekers te helpen. Ze doen hun best, elke dag opnieuw om ervoor te zorgen dat deze vluchtelingen een plaats krijgen in onze samenleving.
Het doet zeer, het doet pijn om te zien wat deze mensen elke dag doormaken. Ze vechten voor hun leven, een leven dat niet zo mooi is als dat van ons. De armoede neemt toe, over heel de wereld. Maar de aandacht gaat niet naar deze mensen in nood. Men heeft medelijden met de asielzoekers maar onderneemt geen actie. Als individu kan je veel doen voor een ander persoon. Als individu kan je het leven van een ander beter maken, je kan ze vrolijker maken en je kan ze een kans geven op een leven zoals dat van ons. Er moet actie ondernomen worden en die actie start bij jou.
