Maandag 13 maart zijn wij, de leerlingen van 6 ASO, naar het asielcentrum in Houthalen-Helchteren geweest. Het centrum wordt door het Rode Kruis en door vele geëngageerde vrijwilligers gerund. Deze mensen zetten zich in met heel hun hart en maken het mogelijk dat wij als land hulp kunnen bieden aan mensen in nood. Zonder hen zouden al deze mensen verloren zijn …
Het eerste wat opvalt als je het terrein oploopt, is dat het echt heel groot is. Het biedt namelijk opvang aan bijna 800 mensen: mannen, vrouwen, gezinnen én zelfs kinderen die helemaal alleen gevlucht zijn. Toen ik de oude, (versleten) kazerne zag, omgetoverd tot drukke woonblokken, moest ik toch wel een keertje slikken. Hier moeten al deze mensen maanden tot zelfs jaren blijven. Zich afvragend of ze überhaupt hier wel een nieuw leven mogen opbouwen, na al het trauma dat ze in hun thuisland én onderweg hebben meegemaakt.
Ik vraag me sterk af, kan het niet beter? Kunnen we niet meer mensen in nood helpen? Kunnen de procedures niet allemaal wat sneller? Zijn we nu wel zo humaan bezig? Niemand zou zoiets moeten doormaken. Waarom heb ik het privilege gekregen om hier geboren te worden?
Je hoort wel verhalen, maar eens echt zien met je eigen ogen hoe die mensen (die dan al tot hier zijn geraakt) leven, is toch wel een reality check.
Ik zou willen dat mensen hun thuisland niet moeten ontvluchten…
Ik zou willen dat deze wereld waarop wij leven niet zo wreed is …
Ik zou willen dat het beter was …
Marella Broekhuijse 6WWb
