The Subways, All or Nothing
Hoewel de plaat heel Amerikaans klinkt en oogt, toch is dit drietal Brits (het duurde even voordat ik dit doorhad). Het heeft er misschien mee te maken dat ze voor hun tweede plaat naar Amerika zijn getrokken en dat ook te horen is. Of omdat er foto’s van een Amerikaanse woestijn op de hoes staan. Ach bijzaak! The Subways klinken in elk geval ouder, rijper, steviger en afgewerkter. Even iets over dat ouder en rijper zijn. Hoewel ze alle drie nog geen twintig jaar oud zijn, toch klinkt hun geluid alsof ze dertig zijn en wat van de wereld hebben gezien. Logisch want zanger Billy Lunn, bracht zijn dagen (vooral nachten) in een voetgangerstunnel door, toen de band nog een Nirvanacovergroep was en in zijn woonkamer speelde. Zo kwam hij ook aan de naam The Subways. Maar ze klinken ook ouder en rijper omdat Billy Lunn dit keer over de breuk met bassiste Charlotte Cooper schrijft en zingt. Opener Girls & Boys (herinnert iemand zich Blur nog?) breekt de plaat meteen open, met een gitaarriff die je voelde tot aan het tweede hek op Pukkelpop. Alright was nog een van de redenen waarom ik dacht dat The Subways Amerikaans waren, omdat ik meteen moest denken aan een zonsondergang, die werd weerspiegeld in de spiegel van één of andere Amerikaanse auto, die op een eindeloze weg richting woestijn rijdt. Shake! Shake! is gewoon zo’n heerlijk simpel nummer zonder kapsones als Rock ’n Roll Queen destijds was. Mijn favoriet is toch Strawberry Blonde omdat het zo’n lief liefdesliedje is. Ja, er zitten enkele clichés in en het balanceert op de dunne grens tussen lief en melig, maar het is gewoon een prachtig nummer. Kopen! Obsession, Alright, Shake! Shake!
Myrthe Luyten (6A)
Kings Of Leon, Only By The Night
Dit is alweer het vierde album voor de drie broers Followill en hun neefje. Kings of Leon zijn geëovuleerd van vier ongewassen jongens, die smerige gitaargedreven rock speelden, naar vier (geschoren) mannen, die dit keer duidelijk gemikt hebben op de stadia. Want hun geluid is grootser, de refreinen zo geschreven dat ze menigtes aan het zingen moeten krijgen en hun hele imago is een beetje opgepoetst. En ik vind het wel jammer. Ik apprecieerde het verlegen gemompel van zanger Caleb Followill wel en de simpele aanpak van hun eerste albums. Maar dit alles wil niet zeggen dat Only By The Night een slecht album is, want er staan een paar prachtige nummers op, maar ik ben toch eerder fan van hun vroegere werk. Opener Closer is wel een geweldig voorbeeld van het karakteristieke basgeluid van Kings of Leon, hun bas klinkt altijd alsof de hele band er een dansje op doet, zo vuil en rauw klinkt ze. Ook in Crawl wordt de volumeknop nog wat opengedraaid op Nathan Followill zijn bas. Single Sex on Fire is iedereen al wel bekend, het is ook het meest single-vriendelijke nummer op de plaat, dus logisch dat Kings of Leon nu ook tot het selecte groepje behoren van de Top 40. Hoera! Use Somebody is dan weer een persoonlijke favoriet, vooral omwille van de veelvuldige oohooh’s en aahaah’s en de massa’s delay die opstaat. 17, Notion en I Want You zijn leuke nummers maar ook niet meer dan dat. Dit zijn van die liedjes die ergens in de vergetelheid geraken op mijn computer en die ik dan op een dag per ongeluk terug tegenkom. De afsluiter van de plaat is Cold Desert, een nummer dat Caleb Followill ooit eens had opgenomen na een avondje stevig doordrinken en toen hij ontwaakte uit zijn roes, stond de tekst van Cold Desert neergekrabbeld op een stuk papier langs zijn bed. Toen hij het twee weken later terughoorde, moest hij wenen! En ik ook! Want het is een heel mooi nummer maar met een treurige tekst en melodie, waar Caleb toch nog eens gromt en huilt als in het begin.
4