Het SABSOLUUT-team

Half acht ’s morgens en ik kan slechts de vage contouren van onze tuin onderscheiden. Een verre, vervormde en koude wereld daarbuiten. De druppels op het raam maken van mijn perenboom een zevenkoppig monster, mijn kat wordt een schuwe tijger en het gras lijkt me te willen opslokken. En de regen stopt maar niet. Moet ik me straks in deze hel begeven? Ik kan twee dingen doen. Ofwel kan ik de trap terug opstrompelen. Me helemaal opkrullen in mijn bed en dan verdwijnen in de dieperik van mijn dekens. Een veilige verstopplaats voor de regen en zijn monsters. Ofwel kan ik al mijn moed bijeen schrapen en het hoofd bieden aan de koude regen, die buiten naar beneden plenst. Hartverscheurend. Mijn ondertussen verzopen kat duwt me in de richting van mijn bed. Vooral uit eigenbelang denk ik. Wat een onweerstaanbare aantrekkingskracht gaat er toch uit van dat meubel!

Na lang wikken en wegen besluit ik dan toch om de sprong in de donkerte van deze donderdagmorgen te wagen. Omwikkeld in een dikke sjaal, die eventjes gepromoveerd is tot muts, rij ik naar school. Wat een combinatie, koud én nat. Eenmaal op school, moet ik me uitschudden gelijk een hond, om een beetje droog te worden. Dit doe ik natuurlijk niet, wegens algemeen fatsoen etc., maar ik gebruik de metafoor maar om aan te duiden wat voor een hondenweer het wel is. In mezelf mompelend en grommelend, loop ik dan door naar de speelplaats. Maar onder het afdak staan zo’n 800 andere mensen, die dezelfde weergaloze strijd hebben gevoerd als ik! En als we dan samen staan te balen, ontdek je dat zo’n dagje regen ook wel zijn voordelen heeft.

Myrthe Luyten (6A)