Ieder jaar kunnen de leerlingen van het 6de en 7de jaar TSO/BSO een reis maken naar Weimar. Lees hieronder het reisverslag van het schooljaar 2009-2010:

Donderdag 1 april 2010

Voor de vierde keer al reisden de leerlingen naar Weimar (Oost-Duitsland)! De drie dagen durende reis stond in het teken van cultuur (Weimar was enkele jaren geleden culturele hoofdstad van Europa) en de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog door een bezoek aan het concentratiekamp van Weimar.

We beginnen er op donderdagmorgen aan met stijl : een écht uitgebreid ontbijt met Maaslandse broodjes en eitjes van de échte paashaas.

Na het ontbijt is er de getuigenis van Meneer Baeten; een héél aangrijpend moment (er zullen er nog véél meer volgen op zaterdag). Hij vertelt over het dagelijkse leven in zo’n kamp en hoe hij deze hel heeft kunnen overleven. Zijn eetketel waar men met 15 personen uit moest eten, maakte indruk. Juist als Mr. Baeten te ziek en te zwak wordt (niet meer productief voor de oorlog = de dood), wordt hij bevrijd. Heel veel mensen hebben niet zo’n geluk gehad. Maar op deze donderdag zijn we ons daar nog allemaal niet zo van bewust .

Omstreeks 10.00u stappen 51 leerlingen, 4 begeleiders en 1 supertoffe chauffeur op de bus, voor een rit van ongeveer 8 uren richting Weimar-Deutschland! Nog maar net de Duitse grens over, worden we echter al tegengehouden op de autosnelweg door ‘der Polizei’. ‘Standard-hooligans op weg naar Hamburg?’ ‘Nein, Bree-Studenten op weg naar Weimar.’

Het uitzwaaiteam:

Om 19.00u worden we verwelkomd in ‘onze’ jeugdherberg ‘Maxim Gorki’ met een deugddoende warme maaltijd.

Na de kamerverdeling nog een bezinning bij het gedenkmonument voor alle slachtoffers van de oorlog. Leerlingen lezen zelf geschreven teksten voor, liedjes worden gespeeld en een moment van stilte bezorgt vele leerlingen letterlijk (wind) en figuurlijk (emotie) kippenvel.

Vrijdag 2 april 2010

Na een goed ontbijt vertrekken we naar Weimar voor een geleide stadswandeling. De begeleiders gidsen ons in kleine groepjes langsheen de mooiste plekjes van dit prachtig stadje. Aan de hand van het rijke (liefdes)leven van Goethe vertellen korte verhaaltjes de geschiedenis van de belangrijkste en mooiste gebouwen van Weimar. De stadswandeling begint aan het station en leidt langs het Neue Museum en de markt naar het park van Weimar. Een uurtje vrije tijd geeft ons de kans nog even zelf op ontdekking te gaan in de stad en een terrasje mee te pikken.

Na het middagmaal in de jeugdherberg begeven we ons naar Saalfeld. De Feengrotten hier zijn indrukwekkend. We krijgen allemaal een soort over-jas aan als bescherming voor onze eigen kleren. Buschauffeur Danny toont zijn ware kunsten in het kappen van stenen en krijgt als beloning van enkele leerlingen een leuke attentie.

Het hoogtepunt van de tweede dag is zeker het culinaire festijn: een uitgebreid buffet in restaurant Residenz Cafe. Romantiek ten top, wanneer twee van onze leerlingen voor de ganse groep hun liefde aan elkaar betuigen. Hoe mooi kan Weimar zijn…

Iedereen is voor dit eetfestijn piekfijn uitgedost; cocktailjurkjes en hoge hakken voor de dames, stijlvolle maatpakken voor de jongens… Ganz riesig!

Voor iedereen absoluut een onvergetelijke en stijlvolle ervaring. Grossartig! Heerlijk ook om op zo’n moment begeleiders te zijn.

Zaterdag 3 april 2010

De derde en laatste dag wordt een ‘kippenveldag’; niet zozeer van de koude maar wel van emoties, ongeloof en afgrijzen. Het concentratiekamp Buchenwald staat de hele dag op het programma.

De rondleidingen in kleine groepjes overtreffen voor bijna iedereen de verwachtingen. Dat het erg is geweest, dat wisten we wel, maar zo… Neen, het valt echt niet met woorden te omschrijven.

Leerlingen. en leerkrachten. zijn er écht door gepakt en heel stilletjes wandelen we, voor de tweede keer, naar het gedenkmonument. Nu bij daglicht, zien we pas hoe groot het is en elke leerling legt één gerbera bij het graf voor de slachtoffers van Belgien. Héél ontroerend en tegelijk ook bewust geworden van wat racisme kan aanrichten.

Namens de begeleiders: hopelijk krijgen we ook de volgende jaren zo’n fijne groep mee als dit jaar. Bedankt voor jullie enthousiasme, stiptheid en gewoon volwassen-zijn-als-het-moet.

Georges Bies, Ronny Meertens, Marleen Gielen en Veerle Loos